Laatst was ik op een verjaardag waar iedereen het erg naar zijn zin had. Er stonden lekkere hapjes op tafel, er was muziek op de achtergrond en iedereen was gezellig met elkaar aan het praten. Behalve ik, want ik zat erbij alsof ik in een klaslokaal naar een uitleg van de leraar zat te luisteren die nergens over ging. De tijd leek alsmaar slomer te gaan, ik voelde me steeds chagrijniger en me gevoel werd er niet beter op. Terwijl de anderen het alleen maar meer naar hun zin leken te hebben. Klaar was ik ermee! En zo zat ik er ook bij, want het lukt me niet altijd om mijn gevoel te verbergen. Ook al ben ik daar best goed in.
Toen het eindelijk voorbij was midden in de nacht, voelde ik me verlost en kon ik weer bij gaan komen van de lange voor mij saaie verjaardag. De volgende dag vroegen mensen aan mij wat er aan de hand was op die verjaardag, omdat ik zo chagrijnig erbij zat en niets zei. Toen vertelde ik ze dat ik het saai vond. Daar werd niet fijn op gereageerd, meteen waren ze boos en schoten ze in de verdediging. Want hoe kan ik iets saai vinden als iedereen het leuk vind? Toen dacht ik, maar ik zeg het toch vanuit de ‘ik’ persoon. Dat ik het saai vond. Toch kreeg ik ruzie met ze. Wat heb ik nu fout gedaan, dacht ik.
Iemand die bij dat gesprek was vroeg me later waarom ik het saai vond. Toen ik uitleg gaf, begreep diegene me en legde me uit dat ik het volgende keer beter anders tegen de mensen kon zeggen. Dat begreep ik niet meteen, want ik dacht er altijd anders over. Ik dacht als ik het woordje ‘ik’ ervoor plak, dan is het goed. Want dan is het vanuit mezelf gezegd dat ik iets vind en zeg ik niet dat iets zo is. Maar zo werkt het dus niet en soms is het pijnlijk om te horen dat iets wat je altijd voor waarheid aanzag of altijd al zo deed niet het goede blijkt te zijn. Daarom vinden mensen het vaak lastig hun mening te veranderen als ze jaren lang ergens van overtuigd waren of in geloofden. Want dat betekent dat je het jaren lang fout hebt gedaan. Het is makkelijker om het juiste niet onder ogen te zien en door te gaan in de mening die je al had en hoe je het altijd hebt gedaan. Dat is minder pijnlijk. Maar wil je echt een beter mens worden of niet dacht ik. Het eerste natuurlijk, dus besloot ik mijn mening aan te passen en het voortaan anders te doen.
Nu heb ik bedacht wat voor antwoord ik beter had kunnen geven na die verjaardag. Ik had moeten zeggen: ik kon me niet zo goed vinden in de gespreksstof op de verjaardag. Want als ik zeg ik vind het saai dan denken de mensen, wat saai het is gewoon leuk. Wat ik hieruit heb geleerd is dat als ik ergens wat van vind ik het probleem bij mezelf moet leggen. Ik vond het saai, maar anderen niet. Dus dat snappen ze niet en schieten ze in de verdediging. Waarom ik het saai vond en de rest niet, ligt bij mij. Ik vond het saai, omdat ik me niet kon vinden in de gespreksstof en dus niet echt mee kon lachen en praten. Als ik dat zeg dan leg ik het probleem bij mezelf en dat snappen mensen. Dan krijg je niet snel ruzie en begrijpen anderen je beter. En dat is wat ik wil!
5-12-2022
